ألف، بِ

ألفبا ئی نوْ، خطط ی نوْ
 
بة-میرم
ساعت ة ۱٠:٥٠ ‎ق.ظ ة ۱۳۸۸/۱٠/۱٠

مۀ-زن بــــر دل زة نـــوک ة غمــزة تیر أم،

کة پیــش ة چشــــم ة بیمـــــــار أت بة-میرم.

نصـــاب ة حوسن در حــدد ة کمــــال أست؛

زکـــات أم دِه کــة مسـکیـــن و فـقـیــــــر أم.

چـو طفـــل‍ان تـــا کئ، إئ زاهــــد، فریــبی،

بة سیب ة بووستـــان و شهـــد و شیـــر أم؟

چونان پور شود فضا ئة سینة أز دووست،

کة فـــکر ة خیــش گوم شود أز ضـــمیر أم.

قــــدح پور کون کـــة من در دوْلت ة عشق،

جؤان‌بـــخت ة جهـــــان أم، گر چــــة پیر أم.

قـــــرار ی بستــــة أم بـا مئ‌فورووشـــــان،

کة رووز ة غم بة جووز ســــاغر نۀ-گیرم.

مـۀ-بــــادا جوز حســـاب ة موطرب و مئ،

أگـــر نقـــش ی کِشـــــــد کِــلـک ة دبیر أم!

در أین غوْغا کة کــــس کس را نۀ-پورسد،

من أز پیــــــر ة موغــــــان مننت پـــــذیرم.

خوشـــا آن دم ک' أز إستغنـــــــا ئة مستی،

فــــراغت بـــاشــد أز شــــــــاه و ؤزیر أم!

من آن مورغ أم کة، هر شـــام و سحرگاه،

زة بــــــام ة عــــرش می آئـــــد صــفیر أم.

چو حــــافظ گنج ة أوو در سینــــــــة دارم،

أگــــر چــــة مـوددعـی بیـــــــنـد حقـــیر أم.



 
نیستی و هستی
ساعت ة ٤:٥٤ ‎ب.ظ ة ۱۳۸۸/٩/۳٠

إئ دل، مۀ-بــاش ئک دم خــــالی زة عشق و مستی.

ؤ' آن گــه بو-رو کــة رسـتی أز نـیـــستی و هـستی.

گر جـان بة تن بة-بینی، مشغوول ة کار ة أوو شو؛

هــر قبــــلة ئی کة بیــــنی، بهتــــر زة خودپــرستی.

بـــا ضعف و نـــاتؤانی همچون نسیـــم خوش باش؛

بیمــــاری أنــــدر أین راه بهتــــر زة تــن‌دوروستی.

در مذهـب ة طریقــت خـــامی نشــان ة کوفـر أست؛

آری، طــریـــق ة دوْلـت چـــــال‍اکی أست و چوستی.

تــا فضـــل و عقــــل بیـــنی، بیــمعــرفت نـشـیـــنی؛

ئک نوکتة أت بة-گووئم: خود را مۀ-بین، کة رستی.

در آستــــان ة جـانــــــان أز آسمـــــان مئ-أنــدیــش،

ک' أز أوْج ة سربولنـــــدی أوفتی بة خــاک ة پستی.

خار أر چة جان بة-کاهد، گول عوذر ة آن بة-خاهد؛

سهـــل أست تــلخی ئة مئ در جنــب ة ذوْق ة مستی.

صووفی پـیـــــئـالةپــئـمـــا، حـــافظ قـرابـةپــرهـیــز.

إئ کــووتــــــه‌آستــــیـنـــــان، تـــا کــئ درازدستی؟!



 
چونان کونند
ساعت ة ٢:٢٧ ‎ب.ظ ة ۱۳۸۸/٩/٢٢

گوفتم: «کئ أم دهـــــان و لـب أت کـــــام‌ران کونند؟»

گوفتا: «بة چشم، هرچــة تو گووئی چونـــان کونند.»

گوفتم: «خــــراج ة مصـــر طلب می کونــد لب أت.»

گوفتا: «در أین موعـــاملــة کـمـتـــر زیـئــان کونند.»

گوفتم: «بـة نوقطـة ئة دهـن أت خود کـة بورد راه؟»

گوفت: «أین حکایت ی 'ست کة با نوکتةدان کونند.»

گوفتم: «صنــم‌پرست مۀ-شو، بــا صمـــد نشیــــن.»

گوفتا: «بة کووئ ة عشق هــم أین و هــم آن کونند.»

گوفتم: «هـــؤا ئة مئــــکدة غــــم می بـــــرد زة دل.»

گوفتا: «خوش آن کســـان کة دل ی شادمان کونند!»

گوفتم: «شـراب و خرقـــة نۀ آئــین ة مذهـب أست.»

گوفت: «أین عمل بة مذهب ة پیـر ة موغان کونند.»

گوفتم: «زة لعل ة نووش لبـان ة پیــر را چة سود؟»

گوفتا: «بة بووســـة ئة شـکریـن أش جـؤان کونند.»

گوفتم، کـة خـــاجـة کئ بــة ســـر ة حجـــلة می رؤد.

گوفت: «آن زمان کة موشتـری و مَه قـران کونند.»

گوفتم: «دوعـا ئة دوْلت ة أوو ؤرد ة حــافظ أست.»

گوفت: «أین دوعــا مل‍ائک ة هفت آسمـــان کونند.»



 
ما را بس
ساعت ة ۱۱:٤٤ ‎ق.ظ ة ۱۳۸۸/٩/۱۸

گول‌عِـــذار ی زة گولستـــان ة جهـــان ما را بس.

ز' أیـن چمن ســائة ئة آن سـرؤ ة رؤان ما را بس.

من و همصوحبـتی ئة أهـل ة ریئــا؟! دوور أم باد!

أز گرانــــان ة جهــــان رطـل ة گــران ما را بس.

قصر ة فردوْس بة پــــاداش ة عمـل می بخشـــند؛

مـا کة رنـــد أیم و گدا، دئر ة موغـــان ما را بس.

بة-نشین بر لب ة جووئ و گوذر ة عومـر بة-بین،

ک' أین إشــارت زة جهـــان ة گوذران ما را بس.

نقــد ة بـــازار ة جهــان بة-نگـر و آزار ة جهـان،

گر شوما را نة بس أین سوود و زیئـان ما را بس.

ئـار با ما 'ست؛ چة حــاجت کة زیئـادت طلبـــیم؟

دوْلت ة صوحبت ة آن موونس ة جــان ما را بس.

أز در ة خیش، خودا را، بة بهشت أم مة-فرست،

کة سر ة کووئ ة تو أز کوْن و مکــان ما را بس.

حافظ أز مشــرب ة قسمت گـلة ناإنصــافی 'ست؛

طبــع ة چون آب و غــزلهـــا ئة رؤان ما را بس.



 
جؤان شودم
ساعت ة ٧:٤۸ ‎ب.ظ ة ۱۳۸۸/٩/٥

هرچنـــد پیــــر و خستــــةدل و نــــاتؤان شودم،

هر گه کــة ئاد ة روو ئة تــو کردم، جؤان شودم.

شوکر ة خـودا، کة هــر چة طلب کردم أز خودا،

بـر مونــتهـــا ئة هـــممت ة خود کــام‌ران شودم.

إی گول‌بون ة جؤان، بـر ة دوْلت بو-خور کة من

در ســـائة ئة تو بولبــول ة بــاغ ة جهــان شودم.

أؤؤل زة تحت و فوْق ة ؤوجوود أم خبر نۀ-بوود؛

در مکتب ة غـــم ة تو چونــــین نوکتـةدان شودم.

قـــسمــت حــؤالت أم بـــة خرابـــــات می کوند؛

هـرچنــــد کـة أین‌چونین شودم و آن‌چونان شودم.

آن رووز بــر دل أم در ة معنــــا گوشوودة شود،

ک' أز ســــاکنــان ة درگه ة پیر ة موغـان شودم.

در شـــاهـراه ة دوْلت ة ســـرمد بـة تخت ة بخت

با جـــام ة مئ بة کــام ة دل ة دووستــــان شودم.

أز آن کـة فتــــنة ئة چشــم أت بــة مـن رسیــــد،

أیمـــن زة شوور ة فتنـــــة ئة آخـر-زمـان شودم.

من پیر ة ســـال و ماه نی‌-أم، ئـــار بیـــؤفا 'ست؛

بر من چو عومر می گوذرد، پیــر أز آن شودم.

دووش أم نؤیـــد داد عنـــــائت کــة حــافظـــــا،

بازآ کـة مـن بـة عفؤ ة گونـاه أت ضمان شودم.



 
آغاز ة سوخن
ساعت ة ٩:٠۳ ‎ب.ظ ة ۱۳۸۸/٩/٤

    همیشة أز أندیشیدن بة مساإل ة زبان‌شناختی و دستوور ة زبان ة فارسی لذذت می بوردة أم؛ بة ؤیژة أین چند سال ة گوذشتة، کة همة ئة فکر و ذهن أم کاستیها و کم‌بوودها ئة خطط ة فارسی بوودة أست و شبانةرووز بة ئافتن ة راهکار ئ برا ئة زودوودن ة گونگیها ئش می أندیشیدة أم.

    با آشنائی با کتابها و ؤبگاهها ئی در أین زمینة، طرحها و نظریئئةها ئة خود أم را پیراموون ة إصل‍اح ة خطط گام-بة-گام پیش بوردم و أز نظرها و نؤشتةها ئة دیگران بسئار بهرة گرفتم. در کنار ة أین طرح‌ریزیها و نظریئةپردازیها می کووشیدم تا آنها را – در ؤبل‍اگها یا نؤشتةها ئة شخصی ئة خود أم – در عمل بی-آزمائم تا بة سنجة ئة بهتر ی أز إشکالها و ضعفها ئشان دست ئابم. با خاندن ة هر مطلب ة تازة نوکتة ئی می‌ئافتم ئا بة ضعف ة دیگر ی پئ می بوردم و بیشتر بة تکاپوو می أوفتادم.

    أین ؤبل‍اگ بازتاب ة سرأنجام ة همة ئة آن أندیشةها و کووششها 'ست کة در قالب ة زبان‌نگارة ئی نوْ پدیدار گشتة أست.

    جا دارد در أین‌جا ئاد ی کونم أز أستاد آشووری کة، با نؤشتةها ئش، ناخاستة، أین آتش را در من برأفرووخت؛ و نیز أز دووست ة گرامی أم، جناب ة أحمد ة أکبری، سپاس‌گوزاری کونم کة در أین چند ماه أز أوو بسئار ألگوو گرفتة أم و پیشنهادها ئة راهگوشا ئش را در دستوور ة کار ة خود قرار دادم، تا بة جا ئی کة می‌تؤان گوفت أین رؤش ة نگارش أز آن ة أوو 'ست و من نظرها و پسندها ئة شخصی ئم را بر آن إعمال کردة أم.